Inspiratietuin

Mijn woonkamer grenst aan de achtertuin, en is ’s winters echt koud, zeker als de noodoostenwind erop staat. De muren zijn niet geschikt voor spouwmuurisolatie, dus moet ik iets anders verzinnen om te isoleren. Ik heb bedacht de natuur een handje te laten helpen. Over een flink deel van de breedte van de tuin wil ik een smalle windkering maken, die de tuin scheidt van de woning en het 2 meter brede terras daartussen.

En dan het liefst volgens de principes van permacultuur. De windkering moet dus meerdere doelen dienen, en ook nog uit verschillende hoogtelagen bestaan. Behalve dat ie de koude wind moet breken en dus hoog moet zijn, wil ik dat ie eetbaar is, en ook nog dient als steun voor bonen. En ook insecten moeten er een beschut plekje kunnen vinden.

Met mijn nog beperkte kennis van permacultuur ga ik toch maar gewoon aan de slag. Fouten maken mag. De hoogste laag wil ik laten bestaan uit aardpeer, zonnebloemen en maïs. De middelste laag moet bestaan uit tuinbonen en sperziebonen die tegen de lange stengels op kunnen klimmen. En voor de onderste laag kies ik dan courgette of misschien pompoen. De strook wordt ca. 6 meter lang en een halve meter breed.

Dat is althans het plan. Mijn enige zorg is of er voldoende zonlicht zal zijn, want het krijgt alleen de ochtendzon. Ook vraag ik me nog wel af of de wind wel voldoende wordt gekeerd als ’s winters de bladeren zijn gevallen…

Jouw feedback op dit idee is van harte welkom! Het kan vast nog beter.

Al eerder schreef ik over de overeenkomst tussen permacultuur en ontwikkelingshulp. In die laatste sector werk ik als fondsenwerver voor Vastenaktie. En het is mooi om te zien als dingen samenkomen.

Ook ontwikkelingsorganisaties hebben vastgesteld dat de gevolgen van klimaatverandering als eerste echt voelbaar worden in ontwikkelingslanden, die tóch al kwetsbaar zijn.

Om die reden komt Vastenaktie op voor arme boeren in Malawi, die nu al hard getroffen worden door de gevolgen van klimaatverandering.

Informatie over de projecten van Vastenaktie vind je op www.vastenaktie.nl

Ik ben (aan)geraakt, ik ben overtuigd, maar ik ben ook op zoek… De film In Transition was inspirerend en voor mij een bevestiging van de noodzaak tot verandering.

 “Transition Towns zijn lokale gemeenschappen (grote en kleine steden, dorpen, wijken) die zelf aan de slag gaan om hun manier van wonen, werken en leven minder olieafhankelijk te maken. Piekolie en klimaatverandering zijn de belangrijkste drijfveren om in actie te komen voor verandering van onderop!” Zo valt te lezen op de website van Transition Towns Nederland.

De term peak-oil geeft het moment aan waarop we op de top van de olieproductie zitten. De meesten van ons gaan dat unieke moment meemaken in hun levens.  Sommigen zeggen dat dat moment reeds bereikt is, anderen houden het op de komende 10-20 jaar. Feit is in elk geval dát het gebeurt, en iedereen heeft in de economieles geleerd wat er gebeurt wanneer schaarste ontstaat… De vraag naar olie stijgt immers wereldwijd nog steeds.

Ons leven wordt radicaal duurder en er ontstaan tekorten aan alles. Daarbij moet je beseffen dat in vrijwel elk product om je heen olie één van de grondstoffen is. Of het nou voedsel is, je computer, je meubels, de pen waarmee je schrijft…

We leven in een fascinerende tijd, als je bedenkt dat we óók nog een klimaatcrisis én een economische crisis het hoofd te bieden hebben.

Inspiratietuin gaat werk maken van permacultuur en lokaal voedsel.

Woensdag 24 februari om 20.00 uur draait de film In Transition bij Gezonde Gronden in de Haagse Weimarstraat.

De film geeft een introductie van het  transition town concept, geeft uitleg van de term peak-oil, en laat diverse transition town initiatieven zien.

Napraten na afloop.

A farm for the future is een film om stil van te worden. Een alarmerende, maar zeldzaam mooie documentaire over het opraken van fossiele brandstoffen en over de toekomst van de landbouw. De film is in 2009 door de BBC vertoond en zelfs al herhaald. Maar in Nederland circuleert de film ten onrechte nog slechts in het alternatieve circuit. 

 Het betreft een persoonlijke zoektocht van natuurfilmster-boerendochter Rebecca Hoskins naar de toekomst van onze landbouw en daarmee samenhangend ons voedsel.
Rebecca wil de familieboerderij in Devon van haar gepensioneerde vader overnemen, maar zodanig dat die geschikt wordt voor een toekomst zonder fossiele brandstoffen.

Ons huidig voedsel is in grote mate afhankelijk van olie. Maar hoe zou de landbouw kunnen veranderen bij afnemende olieproductie? Rebecca komt tot de ontdekking dat de natuur zelf uiteindelijk de sleutel is tot een toekomstige energiezuinige landbouw.

Klik op de afbeelding voor een voorproefje van 10 minuten uit een film van 48 minuten. Ook de rest van de film is in stukken terug te vinden op You Tube.

Men zegt vaak dat nieuwe ideeën 3 fasen doorlopen. Eerst worden ze in het belachelijke getrokken, vervolgens genegeerd en uiteindelijk worden ze geaccepteerd alsof het altijd zo geweest is.