Inspiratietuin

Nooit eerder in mijn leven zag ik (bewust) een havik. Maar nu zat er gewoon één in de achtertuin. En niet zomaar even, hij (of zij) zat daar wel een half uur rustig om zich heen te kijken, zichzelf wat “te krabbelen en te grabbelen”, zoals mijn dochter zei. Volgens haar was het trouwens een havink, …een kruising tussen een havik en een vink.

Excuses voor de matige foto, met de verrekijker was elk detail goed zichtbaar, maar dichterbij kon mijn telelens ‘m niet halen.