Pruimenjam, maar liefst 5 potten, pruimentaart, pruimen door de yoghurt, pruimenjam door de vla, losse pruimen, fruitsalade met pruimen. Ik geloof echt dat dát het is waar ik nu zo misselijk van ben. En m´n boom hangt vol met nog vééél meer pruimen.
Architectenbureau Kraaijvanger heeft het veldje achter haar pand omgespit en vol geplant met groenten en kruiden. De medewerkers kunnen zich ontspannen in de tuin door het onderhouden van de moestuin. Het past in hun visie op duurzaamheid. Lees meer…
“Het gaat veel slechter met de oceanen dan tot nog toe werd gedacht. De kans dat op korte termijn veel in zee levende dier- en plantensoorten gaan uitsterven is zeer groot, volgens een onderzoek van het IPSO, een Britse organisatie van wetenschappers en experts.”
“Onze bevindingen zijn schokkend”
Even snel langs de tuin voor wat tuinbonen, dille en peterselie. En aardbeien voor het toetje. Wat een genot!
Eind jaren negentig stond de Amerikaan Charles Moore op zijn boot middenin de Grote Oceaan en verbaasde zich over al het plastic afval in zee. Hij was daarmee de ontdekker van de zogenoemde plastic soep, enorme hopen plastic afval die in groten getale ronddobberen in onze oceanen. Happy fisheating!
Waarschuwing: Dit artikel bevat schokkende beelden!
Dat is lekker ontbijten met heerlijke zoete aardbeien uit de tuin.
Helemaal vol met vruchten hangt de pruimenboom in de Inspiratietuin. De Europese cultuurpruim – de prunus domestica – kent vele rassen. Ben wel benieuwd om te weten welk ras ik heb staan. Zelf gok ik op de Reine Victoria, maar als iemand het weet mag ie het zeggen.
Op verschillende plaatsen in de Inspiratietuin bloeit het havikskruid. Een eetbare bloem, ..maar om bloemen op te eten moet ik toch nog iets overwinnen. Heeft iemand ‘m wel eens gegeten? Wat is dat voor smaakervaring?
Dat zul je net zien. Werk ik koud vier weken voor de Dierenbescherming, raakt er een merel verstrekt in het net dat ik over de aalbessen heb gespannen. Ik vond namelijk dat de vogels wel genoeg van de bessen gesnoept hadden en dat de rest voor mij mocht zijn.
Het arme beest heeft een ware doodsstrijd gevoerd; het net zat om beide vleugels, poten en nek. Voorzichtig heb ik de hevig piepende merel opgepakt en beetje bij beetje het net losgeknipt. Maar hij was te zeer gewond; hij kon niet meer staan, niet meer vliegen. De dierenambulance heeft ‘m opgehaald, maar hij zal mijn aalbessennet niet overleefd hebben.
Denk je goed voor de dieren te zijn…
Maar wat nu? Net weg en dan maar weer geen bessenoogst? Of zal ik misschien aluminiumfolie in het net hangen om de vogels af te schrikken? Wie heeft suggesties?
Weet iemand welke soort dit is?
De moestuin is in opmars in Amsterdam. Niet als laatste modegril binnen de grachtengordel. Nee, het gebeurt in de naoorlogse wijken, eufemistisch de ‘tuinsteden’ genaamd. In de Amsterdamse tuinstad Nieuw-West beginnen bewoners een buurtmoestuin of nemen het initiatief tot stadlandbouw.
Openbare ruimte
Groen en eetbaar is de nieuwste trend. Je kunt geen krant of tijdschrift openslaan of er is sprake van de groene huisje-boompje-beestje-mode met daktuinen, verticale tuinen, buurttuinen of stadlandbouw. “Weg die grijze tegels; ruimbaan voor geuren en kleuren. Verbouw je eigen groente, fruit en kruiden”, luiden de koppen. Voortrekkers als ir. Fransje de Waard auteur van Tuinen van Overvloed, permacultuur als duurzame inspiratie voor de leefomgeving, waarvan binnenkort een nieuwe versie verschijnt, pleiten al jaren voor een eetbaar landschap. Tot voor kort liepen deze voortrekkers in hun idealistisch enthousiasme op tegen de gevestigde orde van ambtelijke regels en esthetische principes van architecten.
Stadsmens wil boeren
Het tij lijkt te keren, zo blijkt uit bijvoorbeeld het “Inspiratierapport Buurttuinen” en de tentoonstelling over mogelijkheden van stedelijke landbouw in het architectuurcentrum Amsterdam (ARCAM). Beide kiezen voor het politiekcorrecte principe van de sociale cohesie bij deze nieuwe vorm van vergroening van de stad.
Maar er is volgens De Waard meer aan de hand dan die ambtelijke noemer ‘sociale cohesie’. De opkomst van stadsmoestuinen, daktuinen en stadlandbouw laat een groen maatschappelijke bewustzijn zien. “We willen weer voelen, zien en ruiken waar ons eten vandaan komt. De milieuproblematiek en het uniforme smaakdictaat van de massaproductie gaan ons steeds meer tegen staan. En we realiseren ons dat we in Nederland alleen de lasten en niet de lusten dragen van de agro-industrie. Een sector die voornamelijk voor de export produceert.”
Gemeenschapsgronden
De openbare ruimte moet volgens De Waard weer worden wat het eigenlijk is: onze gemeenschapsgronden. “Dus laat die strakke saaie grasvelden tussen het asfalt aan bewoners met groene vingers. Het kan zelfs een creatieve oplossing zijn voor de bezuinigingen op groenvoorzieningen van de gemeente!”
Geleidelijk aan zie je de boerende stedeling inderdaad de binnentuinen van flatgebouwen, de aangeharkte plantsoenen en strakke gazons in Nieuw-West veroveren. Hoewel de gemeente en corporaties het belang zien van de sociale cohesie van samen tuinieren, zijn hun procedures taai en roepen daarmee tot groene burgerlijke ongehoorzaamheid op.
De Groene Vaart
Nieuw-West is een stadsdeel met lage inkomens, een hoog percentage werkloosheid en een flinke dosis sociaal isolement. De oproep om samen een buurtmoestuin te beginnen viel hier dan ook in vruchtbare aarde. Voor de Groene Vaart meldden zich vrouwen uit Nederland, Suriname, Irak, Indonesië, Marokko, en Turkije.
“Onze buurtmoestuin is nu nog wel een smalle strook, maar zo vertelt Annet Horn, begeleider van de tuingroep de Groene Vaart , we zijn in gesprek met het stadsdeel om de gazons langs de weg bij onze tuin te trekken.”
Sinds een jaar bewerkt de tuingroep de buurtmoestuin volgens het principe van permacultuur. “We leren het hoe of wat met groente en kruiden, over de aantrekkingskracht voor insecten van bomen en planten, over koken met verse ingrediënten en over de medische werking van kruiden. Gezamenlijk wroeten in de aarde schept een sterke band. Dat is het grote verschil met een volkstuintje, waar iedereen zijn eigen stukje grond heeft.”
Désirée Crommelin