Eetbare windkering
Mijn woonkamer grenst aan de achtertuin, en is ’s winters echt koud, zeker als de noodoostenwind erop staat. De muren zijn niet geschikt voor spouwmuurisolatie, dus moet ik iets anders verzinnen om te isoleren. Ik heb bedacht de natuur een handje te laten helpen. Over een flink deel van de breedte van de tuin wil ik een smalle windkering maken, die de tuin scheidt van de woning en het 2 meter brede terras daartussen.
En dan het liefst volgens de principes van permacultuur. De windkering moet dus meerdere doelen dienen, en ook nog uit verschillende hoogtelagen bestaan. Behalve dat ie de koude wind moet breken en dus hoog moet zijn, wil ik dat ie eetbaar is, en ook nog dient als steun voor bonen. En ook insecten moeten er een beschut plekje kunnen vinden.
Met mijn nog beperkte kennis van permacultuur ga ik toch maar gewoon aan de slag. Fouten maken mag. De hoogste laag wil ik laten bestaan uit aardpeer, zonnebloemen en maïs. De middelste laag moet bestaan uit tuinbonen en sperziebonen die tegen de lange stengels op kunnen klimmen. En voor de onderste laag kies ik dan courgette of misschien pompoen. De strook wordt ca. 6 meter lang en een halve meter breed.
Dat is althans het plan. Mijn enige zorg is of er voldoende zonlicht zal zijn, want het krijgt alleen de ochtendzon. Ook vraag ik me nog wel af of de wind wel voldoende wordt gekeerd als ’s winters de bladeren zijn gevallen…
Jouw feedback op dit idee is van harte welkom! Het kan vast nog beter.


